Toksyczność miedzi

Toksyczność miedzi

 

Miedź jest pierwiastkiem niezbędnym dla organizmu. Bierze udział w produkcji energii w komórkach, ma wpływ na metabolizm estrogenu. Stymuluje produkcję neuroprzekaźników: epinefryny, norepinefryny i dopaminy. Wraz z enzymem MAO bierze udział w produkcji serotoniny. Niedobór albo nadmiar miedzi powoduje: obciążenie nadnerczy, bezsenność, osteoporozę, choroby serca, raka, migreny, drgawki, przewlekłe infekcje bakteryjne i grzybiczne, choroby dziąseł i zębów, problemy z włosami i skórą oraz kobiecymi organami płciowymi, jak rownież: depresję, zmiany nastrojów, lęki, niepewność, fobie, ataki paniki, przemoc, autyzm, schizofrenię, zaburzenia uwagi.

Stres ma wpływ na zaburzenia miedzi. Stres obniża poziom cynku w organizmie, co prowadzi do kumulacji miedzi. Najlepszym źródłem cynku jest czerwone mięso, dieta wegetariańska uboga jest w cynk, za to zawiera dużo miedzi, która jest w orzechach, fasoli, nasionach i zbożach oraz w wodzie pitnej.

Nadto hormony nadnerczy stymulują wątrobę do produkcji ceruloplazminy, proteiny, która wiąże miedź. Słaba wątroba czy nadnercza mogą powodować więc odkładanie się miedzi w tkankach.

U dzieci nadmiar albo niedobór miedzy może być związany z opóźnieniem rozwoju, zaburzeniami koncentracji, zachowaniem antyspołecznym i hiperaktywnym, autyzmem, problemami z uczeniem się, przewlekłymi infekcjami.

Miedź używana jest w przemyśle do preparatów zabijających bakterie i grzyby. W organizmie również pomaga kontrolować rozrost grzybów, a jej niedobór lub nadmiar sprzyjają przewlekłym infekcjom Candida albicans, które są odporne na wszelkie leczenie.